Ben Bir Ergen Annesiyim

Klinik Psikolog Funda Tekelioğlu

Daha dün gibi, bacağıma yapışan, yanından uzaklaşmama tahammül edemeyen küçüğümün hali.
Ne zaman bu kadar büyüdü ve uzaklaştı benden.
Ne zaman kapandı o odanın kapısı?
“Anne kapımı kapama” diyordu, seslerimizi duymak ona güven veriyordu. “Yalnız kalamayacak mıyım ben bu evde?”, “Sana kaç kere söyledim, benden izinsiz girme odama” demeye başladı. Nasıl geldik bu zamana. Şimdi odası onun kalesi sanki girmemize izin vermiyor. Beni her gördüğünde yanlış bir şey yapmışım gibi, ya da ben zaten yanlış biriymişim gibi bakıyor. Beğenmeyen, aşağılayan, benden sıkılan ve bazen benden utanan biri gibi. Yüzündeki o ifadeleri yorumlamak için uzman olmak gerekmiyor. Küçüğüm büyüdü, ergen oldu, tanımadığım biri oldu.
Küçükken, henüz bana ihtiyacı olduğu zamanlar birlikte oyun oynardık, birlikte yaptıklarımız ikimiz için de keyifliydi, mutluyduk, gözleri anlatıyordu mutluluğunu. Şimdi o gözlerde başka duygular var, biraz sohbet edebilmek için gösterdiğim çabaların sonucu hayal kırıklığı. Çünkü o gözlerde “Nereden çıktın şimdi?” bakışı var.
Uzmanlar “ergenlik dönemi” diyorlar, büyümesi, sağlıklı bir yetişkin olabilmesi için benden uzaklaşması, bağımsızlaşması gerekiyormuş. Birey olmasının yoluymuş bu. Büyümesi için böyle olması gerektiği her ne kadar mantıklı gelse de, yaşadıklarımı engellemiyor ki. Onun gözlerindeki hoşnutsuzluğu, mutsuzluğu, sıkıntıyı görmek, benden uzaklaşmak için gösterdiği tüm çabaların asıl nedenlerini bilmek beni sakinleştiremiyor ki. O an, tam da yaşarken “o ergen ve geçecek” düşüncesi aklıma gelse de üzülmemi engellemiyor ki.
Bu aralar aklım ve kalbim farklı şeyler söylüyor.
Aklım “o ergen, henüz tam büyümedi ve senin desteğine ihtiyacı var” diyor.
Kalbim “beni yanında istemiyor ki” diyor ve kırılıyor.

Aklım “anlayışlı olmalısın” diyor. Kalbim “sınırları o kadar zorluyor ki, çaresiz hissediyorum kendimi” diyor.

Aklım “ona güvenmelisin ve büyümesine izin vermelisin” diyor.
Kalbim başına bir şey geleceğinden korkuyor.

Aklım “sen onun için önemlisin ama bu dönemde görünmez olmalısın ve sevgini göstermeye devam etmelisin” diyor.
Kalbim “benim de sevilmeye ve sevildiğimi bilmeye ihtiyacım var” diyor.

Aklım “o tabii ki mutsuz görünecek, sıkılacak, duyguları çabucak değişecek ve sonunda baş etmeyi öğrenecek” diyor.
Kalbim onu böyle gördükçe bir şey yapamamaktan üzgün.

Aklım “bütün bunlar geçecek önemli olan bu dönemi doğru yönetmek” diyor.
Kalbim bir yandan umutlanıyor bir yandan da korkuyor “ya toparlayamazsak” diyor.

Aklım ve kalbim böylesine çatışırken yoruluyorum, gözlerimi kapıyorum en iyisi hayallerime yolculuk yapmak. 10 yıl sonrasına gidiyorum. Artık yetişkin olan çocuğumun bana “İyi ki sen benim annem olmuşsun” dediğini duyuyorum ve “İyi ki çoğu zaman aklımı dinlemişim” diyorum.

aynapdlogodisif

İletişim Bilgileri

İnönü Caddesi, Aydoğan İş Merkezi

No: 12, Kat: 7, Daire: 20, 34734

Sahrayıcedit / Kadıköy İSTANBUL

2018 © Ayna PD - Eğitim ve Psikolojik Danışma Merkezi | Tukan Ajans