ÇALIŞIYORUM, ANNEYİM O ZAMAN SÜPER GÜÇLERİM OLMALI

Uzman Klinik Psikolog Funda Tekelioğlu

Çalışan bir annesin, bir işin var çalışma saatlerinde işini, mesleğini yaparsın. Eve gelince sadece annesin. Evden çalışıyorsan hem çalışan hem annesin. İş saatlerinde çalışan, iş saatlerinin dışında annesin. Bu kadar keskin mi sınırlar? Biri bırakılıp diğerine geçilebiliyor mu? Hayır!

Senden beklenen, aslında senin de kendinden beklediğin; tam zamanlı anne, tam zamanlı çalışan, belki de yanında tam zamanlı ev kadını, yani tam zamanlı robot olmak.

“Yorgunsun, dinlen sen.”
“Neye ihtiyacın var?”
“Bu işleri ben yapıyorum sen kendine zaman ayır”
“Hadi birlikte yaparız.” diyen bir hayat arkadaşın olsa da sen kendine bu hakkı veriyor musun?

Hadi bırakalım çevresel, toplumsal beklentileri, baskıları bir yana. Sanki kimse seni yargılamıyormuş gibi de varsayalım. Sen kendine ne yapıyorsun ona bakalım:
“Ben çalışan bir kadın olabilirim ama önce anneyim.” Evet annesin, hep anne olarak da kalacaksın. Çocuğun büyüyecek, yetişkin olacak ve sen hala onun annesi olacaksın. Anne olmayı çocuğunun tüm ihtiyaçlarını daha o bile fark etmeden karşılamak olarak tanımlıyorsan vay haline. Yanına bir de “çalışan” sıfatını ekledin mi, gelsin suçluluk duyguları. Zira sen çalışıyorken çocuğunun tüm ihtiyaçlarını fark edemeyebilirsin. Nasıl da derin bir girdaptır buna benzer düşünceler, inanışlar. Bir türlü çıkamazsın o girdaptan. Çünkü hep yetersiz kalır bir şeyler. Çocuğunun beslenmesine dikkat ederken, derslerini kaçırırsın belki, dersleri ön plana geldi mi duygusal ihtiyaçları arkalarda kalabilir. Gelsin kendini eksik hissetme hali. Bu eksikliği tamamlamak için de mükemmel olma çabaları. Mükemmel olmak için günün 24 saatinin dakika dakika planlanması yine de yetmemesi. Sonra akla düşen bir “acaba” sorusu. “Acaba çalışmıyor olsaydım daha mı iyi ve mükemmel bir anne olurdum?” işte şimdi tam anlamıyla çıkmaz sokaktasın.

Başa dönelim ve bir hal çaresi bulalım. Önce çalışıyor olmanın sana neler hissettirdiğini bul. Cevabında “meli, malı” kalıpları olmasın. Tam kendine odaklanmışken “ama” ile bölme.
Çalışıyorsun belki de bu seni besliyor, güçlendiriyor, kendine olan inancını arttırıyor, işe yarıyorsun, her şeyden önemlisi üretiyorsun.

Şimdi çocuğuna ve senin anne olmana gelelim. Çalışırken çocuğuna farkında bile olmadan bazı sınırlar koyabiliyorsun o da beklemeyi öğreniyor.
Belki de sen daha o istemeden önüne her şeyi koymuyorsun da ihtiyacını önce keşfetmesini sonra da dile getirmesini sağlıyorsun.
Belki sen çalışırken onun da evin düzeni ile ilgili bazı görevleri oluyor (tabi ki yaşının uygunluğuna göre) böylece kendi işini kendisi yapabiliyor, becerileri gelişiyor.
Belki de sen çalıştığın ve her şeye yetişmen gerekmediği için çocuğun kendi sorumluluğunu alabiliyor, sen sadece ona destek oluyorsun.
Belki de günün her anı onunla olamadığın için birlikte olduğunuz zamanları dolu dolu geçiriyorsunuz, eğleniyorsunuz.

Ezcümle; çalışıyor olsanız da çalışmasanız da her şeye yeten anne olma çabasından vazgeçerseniz, çocuğunuza kendisi olması, kendi sorumluluklarını alması için alanlar açabilirsiniz. En azından bunun için uğraşırsınız.

aynapdlogodisif

İletişim Bilgileri

İnönü Caddesi, Aydoğan İş Merkezi

No: 12, Kat: 7, Daire: 20, 34734

Sahrayıcedit / Kadıköy İSTANBUL

2018 © Ayna PD - Eğitim ve Psikolojik Danışma Merkezi | Tukan Ajans