“Ona bu konuyla ilgili şans verdim. Kaç kez sordum. Hiçbirinde gerçeği söylemedi. Sonunda ben de çok kızdım.” İşte bu cümleyle özetledi ne yaşadığını. Haklıydı. Defalarca sordu ona. Anlatması için birçok kez fırsat verdi. Yine de istediği cevabı alamadı. Bu iş neden bu noktaya geldi?
Kurallar ve duygularımız birbirine karışabilir.
Ebeveynler çocuklarının onlara karşı dürüst olmasını önemserler. Hatta çoğu zaman en hassas noktaları bile olabilir. Yalan evlerinin içine hiç girmesin isterler. Buna rağmen çocuğun yaşı büyümeye başladığında yalanlar ve geçiştirmeler listesi uzamaya başlar. Bazen iyi detaylı ve kompleks bir şekle bürünür. Çocuklar, anne ve babalarının öfkesiyle karşılaşmaktan korktukça gerçeği saptırmaya eğilimli olurlar. Ebeveynlerinin tek derdinin “koyulan kurallara yapılan ihlal” olduğuna inandıkları için daha çok kaçarlar. Oysa bazen sadece ebeveynlerinin de endişeleneceğini ya da korkabileceğini bilmek onlara daha iyi gelir.
Nasihat döngüsünden çıkmak gerek.
Çocuklara öğretmek istediğimiz uzunca bir liste var. Bildikleri zaman hayatlarının daha güvende olacağına inanırız. Bu listedeki maddelerinin hemen hemen hepsi yaşanmış ve daha önce sonuç aldığımız bir dizi hayat deneyiminin ürünüdür. Çocuklarımızın acı çekmesini istemeyiz. En önemlisi onları acı çekerken görmek istemeyiz. Bu yüzden onlara olayların sonuçlarını uzun uzun anlatmadan önce ne hissettiğimizi onlara anlatmamız bizi varmak istediğimiz yere daha hızlı götürür. Krizleri çözmenin en işlevsel yolu ihtiyaçlarımızı anlamaktan ve onları anlatabilmekten geçer.
