Yetişkinler olarak çocuklara kıyasla daha uzun süredir bu dünyadayız. Hayat tecrübemizin yıl bazında da deneyim bazında da onlarınkinden çok daha fazla olduğu su götürmez bir gerçek. Bu sayede onlardan daha çok fazla bilgi sahibiyiz. Bu nedenle de bizim zorlanarak hatta belki acı çekerek öğrendiğimiz “hayat derslerini” bizden dinleyerek edinsinler istiyoruz. Sonuçta onların iyiliği için bu! Çocukları için işleri kolaylaştırmaya çalışan ebeveynler, onlardan önce işe davranmaya başlayabiliyor. Çocukları bir karar verdiğinde “Aslında şöyle yapsan daha kolay. Bak göstereyim.” diye “küçük” müdahalelerde bulunuyorlar. Peki, günün sonunda nasıl bir tablo ortaya çıkıyor? Sözü dinlenmediği için üzgün ve kızgın bir ebeveyn ve fikirlerinin önemsenmediğini hisseden bir çocuk…
Sorun! Bakalım yardım istiyor mu?
Günün sonunun böyle olmaması için; ilk adım çocuklara sormak. “Yardım ister misin?”, “Yardımıma ihtiyacın var mı?”, “Bu konuda benim bir fikrim var, konuşmak istersen misin?” Yetişkinler olarak aklımızda tutmakta fayda var: bizden istemedikçe onlara yardım etmeye çalıştığımızda davranışımızın karşımızdakindeki etkisi “müdahale etmek” şeklinde oluyor. Son derece iyi niyetle harekete geçtiğimiz, gerçekten işlevsel olabilecek çözüm önerimiz böylece bir duvara çarpıyor. Belki de kavga çıkıyor. Fikrimizi duysun istiyorsak, onu bizim yolumuza sürüklemeye değil sıkıntısını çözmesi için ona eşlik etmeye çalıştığımızı çocuğun hissetmesini sağlamak bizlere düşüyor. Bunun bir yolu yardım etmek için fikrini sormak, diğer yolu ise onu anladığımızı ona göstermek. Yaşadığı zorluğu doğru şekilde ona tarif ederseniz, çözüm önerinizi duyma hevesinizi de arttırabilirsiniz.
