Çocuk evliliğin tamamlayıcısıdır.
Çocuk olsun eve bağlanır.
Çocuk olunca düzelir.
Çocuk olursa aranızdaki bağ güçlenir.
Çocuk sahibi olmanın çiftin ilişkisini güçlendireceğine inanmak, dahası çocuğa evliliğin kurtarıcısı olarak bakmak ne yazık ki evliliklerde en sık düşülen tuzaklardan biri. Aslında bu gerçeği içten içe bilinse de “belki kurtarır” umudu tuzağın kapısını aralıyor.
Eğer;
Eşinizle ilişkiniz güçlü değilse,
Aranızda hala güven problemi varsa,
Çekirdek ailenizin sınırlarını oluşturamadıysanız ve geniş ailenin etkilerini evinizin içinde yaşıyorsanız,
Aranızdaki iletişim sorunlarını konuşamıyorsanız,
Çatışmalarınızı birlikte çözümler üreterek çözemiyorsanız,
Birlikte zaman geçiremiyor sürekli sosyal çevrenizin içinde olmaya ihtiyaç duyuyorsanız,
Aile olmanın gerektirdiği sorumlulukları paylaşamıyorsanız,
Biriniz diğerine sanki çocuğu gibi davranıyorsa diğeri de çocuk gibi hareket ediyorsa,
İki yetişkin olarak evliliğinizde sorunlar var demektir. Çocuk sahibi olarak, yani evinize tam zamanlı size (ikinize birden) ihtiyaç duyacak bir bebek geldiğinde ilişkiniz iyileşmez. Yaralar sarılmaz. Evliliğiniz güçlenmez. Aksine birlikte hareket etme becerileriniz gelişemediği için var olan problem daha da büyür.
Çünkü çocuk yapıştırıcı değildir, var olan durumu besler sadece.
Anne babası arasında bağlayıcı unsur olması beklenen çocuk omuzlarında taşıyamayacağı kadar ağır bir yükle doğar ve o yükün sorumluluğunu üstlenerek büyür.
Ebeveynlerini bir arada tutabilmek için uğraşır, durur. Bazen bunu problem çıkararak yapar, o kadar çok onunla uğraşmak zorunda kalırsınız ki aranızdaki soruna bakmaya fırsat kalmaz. Bazen uslu çocuk olur, çok uslu adeta yetişkin gibidir ve size ebeveynlik yapar. Siz onun çocuk olduğunu unutursunuz, zaten o daha çocuk olduğunu bilemez. Hala çocukken çocukluğunu yaşayamaz, yetişkin olduğunda bireyselliğini fark edemez. Ebeveynlerinin yükünü taşırken kendi olamaz.
