Her evin bir düzeni olur. İzin verilenler, asla müsamaha gösterilmeyenler, istisnai durumlar, esneyen kurallar her evde farklıdır. 2 ayrı evde büyümüş yetişkin aynı evde yaşamaya başladığında, tıpkı eşyalarını taşır gibi kendi evlerinden alıştıkları kuralları da getirirler. Bazen bu nedenle, kendi aralarında fikir uyuşmazlığı yaşayabilirler. Orta yolu bulmak için birbirlerini duymaları gerekir. Sonunda o evin de kuralları belirlenir ve düzen işlemeye başlar. Çocuk kuralları çoktan belirlenmiş olan eve gelir. Ebeveynleri o büyürken, eve yeni kurallar eklerler. Böylece bir kez daha söz sahibi olmadığı, yaşı nedeniyle de fikrinin sorulamadığı kurallar hayatına eklenir. Çocuk büyüdükçe, bazı kuralları esnetmek ya da değiştirmek isteyebilir. Ebeveynleri bir kısmını değiştirse bile, kendilerince önemli ya da doğru bulduklarının arkasında durmaya devam edebilir. Sonrasında yükselen sesler, anlaşılmadığını hisseden ev ahalisi kalır geriye. Bazen ebeveynler için de esneyecek ya da değişecek kuralları seçmek zordur. Hem çocuklarına özgürlük alanı vermek isterler hem de evin bir düzeni olmasını beklerler.
Evin düzeniyle ilgili en büyük çatışmalar genelde çocuğun odasıyla ilgili çıkar. “Bu odanın hali ne? Topla burayı. Bir daha böyle dağınık görmeyeceğim.” cümleleri ile başlayan gerginlikler, çoğunlukla çocuk evde değilken odasının toplanmasıyla sonlanır. Özellikle 9-10 yaş sonrası çocuklar bu duruma oldukça tepkisel yaklaşabilir. En azından odalarında kendi kurdukları düzene izin verilmesini beklemenin hakları olduğunu söylerler. O “dağınıklığa” dayanamayan anneler ise kendilerini birden odayı toplarken bulurlar. Üstelik niyetleri de çok iyidir. Mis gibi olmuştur artık o oda. Çocuk da daha rahat bulacaktır artık aradığını. Bu şekilde düşünmesini beklerken, bağırarak alınan bir karşılık ise o anneyi hayal kırıklığına uğratmaz mı? İyi niyetle başlayan gün kavgayla sonlanır.
Peki, çocuğunuzun odasına daha az karışsanız ne olur? Bu soruya gelecek en popüler cevaplar; “Oda çok dağılır. Pislik içinde kalır oda. Sonra aradığını bulamayınca, yine ben toplamak zorunda kalacağım.” olur. Eğer tam bir kuralsızlığın bu sonuçları olacağını düşünüyorsanız, belki odaya müdahale etmeden, çocuğunuzdan neler beklediğinizi söyleyerek ve kuralları birlikte belirleyerek ilerleyebilirsiniz. Dağıtmamasını değil ama belli zaman aralıklarıyla toplamasını beklemek daha sürdürülebilir bir strateji olmaz mıydı? Toplamadığı zamanlarda, onun için toplamak yerine, o dağınıklığın onun hayatındaki etkisini deneyimlemesine izin vermek, ona davranışlarının sorumluluğunu almayı öğretmez mi?
