Hatırlıyor musunuz çocuğunuzla konuşurken empati kurabilmekten bahsetmiştim.
- Özellikle onun için önemli olduğunu düşündüğünüz bir meseleyi konuşurken
- Çocuğunuzun iç dünyasında bir şeyler olduğunu fark ettiğinizde
- Çocuğunuz size zaten canının sıkkın olduğunu söylediğinde
Sizin onu konuşturmaya çalışırken ya da zaten konuşuyorsa dinlerken empati kurma adımlarını yazmıştım. Hani hiçbir şey söylemeden onun dünyasına yani onun iç dünyasının konuyla ilgili odasına kısa süreliğine misafir olup, onun gözlerinden bakabilmekti empatinin ilk adımı. Onun dünyasında, misafir olduğunuz odada olaylar nasıl görünüyor görebilmekti ikinci adım. Olayları görmeye çalışırken kendi dünyanız ile karıştırmamak, kendi düşünce ve duygularınızı bulaştırmamaktı üçüncü adım. Şimdi sonraki adımlara bakalım. Unutmayın hala iletişimin empati kurma bölümündeyiz. Çocuğumuzun odasına girdik, gördük göreceğimizi, görürken de çocuğumuzun dünyasında olduğumuzun farkındayız. Hadi şimdi çıkın o odadan hiç konuşmadan.
Eğer o odada kalmaya devam ederseniz, kendi ebeveyn duygularınız siz istemeseniz de devreye girer. İşte o zaman empati kurmaktan, sempati kurmaya geçiş yapmış olursunuz. Başladığınız etkili ve iyileştirici iletişim basamaklarından hızla düşersiniz.
Çabanız sempatiye dönüşürse;
- Siz de çocuğunuzun yaşadığı duyguların aynısını ya da daha da yoğunlarını yaşayabilirsiniz.
- Duruma ya da konuya nasıl müdahale edeceğinizi düşünmeye başlarsınız.
- Çözümler üretir, önerilerinizi sıralamaya başlarsınız.
- İşin kötüsü daha sonra çocuğunuz o yaşanan olayı, belki olayın kahramanlarını (yani arkadaşlarını vb.) veya yaşadığı duyguyu unutabilir ama siz unutamazsınız.
- Çocuğunuzla iletişim bağınız kopar. Diyalog monoloğa döner.
Oysa empati kurduğunuzda;
- Olanı biteni aşağı yukarı fark ettikten sonra (çocuğunuzun yaşadığı her neyse onunla ilgileniyorsunuz) misafirliğe son verip kendi dünyanıza dönüyorsunuz.
- Orada gördüğünüz, fark ettiğiniz ne varsa artık, çocuğunuzun duygu veya düşüncelerini tahmini olarak ona söylüyorsunuz. “Galiba …… hissettin.”, “ Sanırım …. Düşünüyorsun.”, “Galiba kızdın.”, “Sanki….”
- Merak etmeyin, mutlaka doğru tespitler yapmak zorunda değilsiniz, hedefi 12’den vurmanız gerekmiyor. Bilin ki çocuğunuz sizin eksik bıraktığınız yerleri anlatarak tamamlar ya da düzeltir eğer tespitiniz yanlışsa. “Yok, o öyle değil böyle.” diyebilir.
Böylece sizin onu anlamak için çaba gösterdiğinizi, onu önemsediğinizi anlar ve güvenir size. Karşılıklı konuşurken o tehlikeli yollara girmediğiniz sürece devam eder konuşmaya.
