Daha dün gibi “Anne kapımı kapama” deyişi, seslerimizi duymak ona güven veriyordu. “Yalnız kalamayacak mıyım ben bu evde?”, “Benden izinsiz girme odama” demeye başladı. Siz de bu cümleleri kurmaya başladıysanız, evde en az 12 yaşlarında bir çocuğunuz var demektir.
Ergen olma yaşı geriye gidiyor.
Ergenliğin başlangıç yaşı her geçen sene biraz daha geriye alınıyor. Artık 10-11 yaşlarıyla birlikte evde ergenliğe girmeye çalışan bir çocuk olduğunu kabul etmek gerekiyor. Bu yaşlardaki çocukların ebeveynlerine mikrofon uzatsak duyacaklarımız benzer olurdu. “Odası onun kalesi gibi, girmemize izin vermiyor. Beni her gördüğünde yanlış bir şey yapmışım gibi bakıyor. Beğenmeyen, benden sıkılan ve bazen benden utanan biri gibi.”
Ebeveynlerin kalbi kırık.
Eskiden birlikte olmanın keyfini çocuklarının gözlerinden okuyan ebeveynler, artık sohbet etmeye çalıştıkları an hayal kırıklığı hissediyorlar. Tüm bunların bir süreç olduğunu akılda tutmanın ne kadar zor olduğunu biliyorum. Bu zamanlarda aklı ve kalbi farklı şeyler söyleyen ebeveynlere küçük bir hikâye bırakıyorum.
Aklım “o ergen, henüz tam büyümedi ve senin desteğine ihtiyacı var” diyor.
Kalbim “beni yanında istemiyor ki” diyor ve kırılıyor.
Aklım “anlayışlı olmalısın” diyor.
Kalbim “sınırları o kadar zorluyor ki, çaresiz hissediyorum kendimi” diyor.
Aklım “ona güvenmelisin ve büyümesine izin vermelisin” diyor.
Kalbim başına bir şey geleceğinden korkuyor.
Aklım “sen onun için önemlisin ama bu dönemde görünmez olmalısın ve sevgini göstermeye devam etmelisin” diyor.
Kalbim “benim de sevilmeye ve sevildiğimi bilmeye ihtiyacım var” diyor.
Aklım “o tabii ki mutsuz görünecek, sıkılacak, duyguları çabucak değişecek ve sonunda baş etmeyi öğrenecek” diyor.
Kalbim onu böyle gördükçe bir şey yapamamaktan üzgün.
Aklım “bütün bunlar geçecek önemli olan bu dönemi doğru yönetmek” diyor.
Kalbim bir yandan umutlanıyor bir yandan da korkuyor “ya toparlayamazsak” diyor.
Aklım ve kalbim böylesine çatışırken yoruluyorum, gözlerimi kapıyorum en iyisi hayallerime yolculuk yapmak. 10 yıl sonrasına gidiyorum. Artık yetişkin olan çocuğumun bana “İyi ki sen benim annem olmuşsun” dediğini duyuyorum ve “İyi ki çoğu zaman aklımı dinlemişim” diyorum.
