Kendi yaşam alanı gittikçe küçülen çocuklar cümlesi olarak kabul edilebilir. Yapmaları, yemeleri, giymeleri, gitmeleri, düşünmeleri, söylemeleri veya yapmamaları gereken şeyler listesi hiçbir zaman bitmez. Kendimizi bazen aralıklı bir şekilde bazen de hiç durmadan çocuklara bir şeyler söylerken bulabiliriz. Peki, bunun çocuklar üzerindeki etkisini biliyor musunuz?
Kendilerini kapana kısılmış gibi hissederler.
Yetişkinler olarak onların hayatta iyi ve doğru şeyler yapmalarını isteriz. Bu yüzden onlara yaşamla ilgili uyarılar ve öğütler verme ihtiyacı duyarız. Önemli olan gündemleri onlarla ne kadar erken paylaşırsak kendilerini daha iyi koruyabileceklerine inanırız. Evet, bunların hepsi gerçek ve hepsi içtendir. Ta ki çocuğun kendi iç dünyasının özgürlüğünü kısıtlamaya başladığımız yere kadar. Çocuklar da düşünür, hisseder, inanır ve üretir. Bizim yönergelerimiz onlara engel olmaya başladığı anda işler karışmaya başlar.
Kendilerini sevilmemiş hissederler.
Hem çocuklar hem de ergenlik dönemindeki gençlerle konuştuğumda bu iyi niyetli engellerin onların düşünce sistemlerini etkilediğini görürüm. Kendileriyle ilgili birçok alanda geri bildirim alan çocuklar, kendilerini beceriksiz, değersiz ve sevilmemiş hissetmeye başlarlar. “Eğer yaptığım her şeyde bir sorun varsa ve beni bu kadar uyarıyorsa zaten sevmiyordur.” cümlesi farklı versiyonlarla ağızlarından dökülüverir.
Önerin ve yapması için ona fırsat verin.
Yetişkinlerin yaşam deneyimleri güçlüdür. Her şeyden önce birikmiş bir sürü yaşam olayını içinde barındırır. Bazen çok haklı olduğumuz ve çocuklarımız için süreci hızlandırmak istediğimiz anlar gelir. O anlara rağmen sakince beklemek ve ısrarcı olmamak çocukların öz benliğinin ve cesaretlerinin gelişmesine yardım eder. Onları geliştirmek için bu kadar hassas davranan ebeveynlerinin çocukları için derin bir nefes alıp bekleyebileceğine eminim.
