Çocuklarla keyifli vakit geçirmek söz konusu olduğunda ebeveynlerin en sık duydukları önerilerinden başında kesinlikle “Çocuğunuzla oyun oynayın.” gelir. Kutu oyunları, legolar, evcilik, bebekler, marketçilik, doktorculuk ve rol dağılımı üzerinden oynanabilecek bir sürü seçenek vardır. Belli bir yaşa kadar – çoğunlukla en erken 8-9 yaşa kadar- çocuklar oyunlarına ebeveynleri de dâhil olsun isterler. Bu talebin sebebi; hem oyun ebeveyniyle bir sosyalleşme aracıdır hem de keyif aldığı bir etkinliği sevdiği başka biriyle paylaşmak istemesindedir. Ancak bazen işler karışır.
Ebeveyn çocuğunun istediği oyunu oynamak istemez, aynı oyunu aynı senaryoyla defalarca oynadığı için sıkılır, çocuğunun onsuz da vakit geçirmesini bekler. Ancak bir yandan da birçok ebeveyn çocuğuyla oyun oynamanın onu duygusal dünyasındaki olumlu etkilerine ilişkin sözler duymuş ve okumuş oluyor.
Oyun olmadan olmaz mı?
Oyun oynamanın çocukların duygusal ve psikolojik gelişimleri üzerinde sayısız olumlu etkisi var. Ek olarak yaratıcılıklarını da arttırıyor ve yaşadıkları zorlu deneyimlerle baş etmelerini sağlıyor. Ancak ebeveynleriyle kurdukları ilişkiden daha önemlisi yok. Bu nedenle oyun oynarken sıkılan, iç çeken ya da zorla orada oturan bir oyun arkadaşı işlevsel değil. Çocuğun ne oynamak istediği elbette önemli ancak o zamanı keyifli hale getirmek için ebeveynlerin de hiç istemedikleri bir oyuna kendilerini mecbur hissederek dâhil etmelerinin bir anlamı yok. Sevdiğiniz alternatifleri sunarak hem kendiniz hem de çocuğunuz için o zamanı daha keyifli hale getirmekten çekinmeyin ☺
